Motyl – opowieść o odwadze do zmiany

Kiedy motyl uwalnia się z kokonu: opowieść o odwadze do zmiany

Czasem życie zdaje się być cichą melodią, która biegnie gdzieś obok nas – jednostajną, przewidywalną, niemal niezauważalną, taką przezroczystą. Poranki wypełnia szelest codziennych obowiązków, dźwięk budzika, gwizd czajnika, który już od kilku minut daje znać, że czas na herbatę. Wieczory spowija milczące zmęczenie. Milczysz przy kolacji mimo, że dom jest pełen dźwięków. Milczysz nawet kiedy toczy się rozmowa wokół Ciebie.

W tym wszystkim Ty – cicha, zapomniana, niesłyszana nawet przez siebie, niewidzialna.

Nie widzisz sama siebie. Nie słyszysz siebie.

Tylko tysiące myśli przetaczają się przez  Twoją głowę. Jak natrętny domokrążca, który ciągle puka do drzwi , stale i uparcie…

Może od dawna czujesz, że coś w Tobie drga, porusza się delikatnie jak skrzydła motyla, który w kokonie próbuje odnaleźć swoje miejsce. Coś Cię porusza, uwiera. Wiesz, że coś jest, ale jeszcze nie wiesz, co to jest. Jeszcze nie wiesz, jak nazwać tę tęsknotę, która coraz bardziej Cię ściska i dusi. Nie pozwala złapać oddechu.

Ale wiesz, że coś się zmienia. Czujesz

Cisza w kokonie

Motyl tkwi w kokonie, bo to jego schronienie. Jest bezpiecznie, jest cicho i ciepło. Cóż więcej można by chcieć? Jest bezpiecznie.

Ale nawet w tym pozornym spokoju przychodzi moment, kiedy cisza zaczyna boleć. Skrzydła rosną, rozpychają się w ciasnej przestrzeni. Kokon, który dawał ochronę, staje się więzieniem.

Więzieniem, które zabiera Słońce, Wiatr, Ziemię  i Wodę. Więzienie, które nie pozwala wyjść do świata.

Każda z nas zna ten stan. Praca, która nie przynosi spełnienia, ale zapewnia stabilność. Relacje, które wydają się wygodne, choć brak w nich prawdy, uważności i wysłuchania. Rutyna, która koi nasze lęki, a jednocześnie odbiera nam możliwość stawiania kroków dalej.

A jednak w głębi siebie czujesz, że to nie wystarcza. Czujesz w sobie bunt.

Czy słyszysz ten szept? To Twój wewnętrzny głos, który szepcze: „już tak nie mogę! Dłużej tego nie wytrzymam.  Gdyby tak inaczej?”

Pierwszy trzepot skrzydeł

Nie jest łatwo zostawić to, co znajome, bezpieczne. Nawet jeśli to znajome przestało Cię wspierać. Pierwszy krok wymaga odwagi, a zmiana zawsze niesie w sobie pewną niepewność.

Niepewność, czy się uda. Obawę, czy inni zaakceptują mnie. Strach, co będzie jak się nie uda.

Motyl nie wie, co spotka go poza kokonem. Nie wie, czy jego skrzydła są wystarczająco silne, by unieść go w powietrze. A jednak musi spróbować, bo to jest w jego naturze – wznieść się ku słońcu, znaleźć swój wiatr.

Podobnie jest z Tobą. Nie musisz znać całej drogi, by zrobić pierwszy krok. Wystarczy, że uwierzysz, że Twoje skrzydła są gotowe. Nie musi to być doskonały krok. Ty nie musisz być doskonała. Ale idź!

Moja własna podróż

W moim życiu były chwile, kiedy sama czułam się jak ten motyl – pełna pytań, które zdawały się nie mieć odpowiedzi. Pytałam i szukałam. Wtedy pojawili się nauczyciele, którzy pokazali mi, że każda przemiana zaczyna się od zaufania.

Zaufania sobie.

Dziś wiem, że każdy kokon jest tylko etapem. Każda z nas może odkryć swoje skrzydła, jeśli tylko pozwoli sobie na odrobinę odwagi.

Twoja droga

A Ty? Czy czujesz, że czas uwolnić się z własnego kokonu?

Nie musisz robić tego sama. Mogę być Twoją towarzyszką w tej podróży – wsparciem, które pomoże Ci odkryć Twoje skrzydła i wznieść się ku światu.

Niech pierwszy krok będzie prosty. Może to będzie chwila ciszy, w której usłyszysz swój wewnętrzny głos. Może zapiszesz na kartce jedno marzenie, które od dawna nosisz w sercu.

Pamiętaj, to nie świat czeka na Twoją zmianę. To Ty czekasz na siebie, a świat Ci kibicuje.